Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014 15:36

Τα βότανα στην αρχαία αιγυπτιακή ιατρική

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)
Ο Πολιτισμός στην Αρχαία Αίγυπτο δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στους τάφους και τις πυραμίδες, αλλά αντανακλάται σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής.
Οι αιγυπτιακοί ιατρικοί πάπυροι καταγράφουν μια μεγάλη ποικιλία διαγνωστικών και ιατρικών επιτευγμάτων που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Η Ιατρική τους κατέκτησε ένα πολύ υψηλό επίπεδο, και η φήμη της εξαπλώθηκε σε γειτονικές χώρες.  
Η εναλλακτική ιατρική ή φυτοθεραπεία έπαιξε βασικό ρόλο στην κοινωνία ήδη από τα αρχαία χρόνια. Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί πάπυροι πιστοποιούν ότι τα βότανα και η ολιστική ιατρική σώζουν ζωές και θεραπεύουν ασθένειες.
Η απόδειξη προέρχεται από τους χώρους ταφής, τους τάφους και τους υπόγειους ναούς, όπου οι αρχαιολόγοι έχουν βρει ιατρικά έγγραφα και παπύρους, συμπεριλαμβανομένων των παπύρων των: Ebers, Edwin Smith, Hearst και του Ιατρικού Παπύρου του Λονδίνου, ο οποίος περιείχε την πρώτη τεκμηριωμένη ιατρική αναφορά για τους όγκους.



Ο χειρουργικός πάπυρος του Edwin Smith, που χρονολογείται από τον δέκατο έβδομο αιώνα π.Χ., είναι ένας από τους παλαιότερους όλων των γνωστών ιατρικών παπύρων. Αποτελεί την πιο γνωστή "εγκυκλοπαίδεια" φυτικών φαρμάκων, μια περγαμηνή 110 σελίδων με μήκος περίπου 20 μέτρων.
Οι Αιγύπτιοι κατανάλωναν ωμό σκόρδο και κρεμμύδια για την αύξηση της αντοχής και τη θεραπεία του άσθματος και της βρογχοπνευμονίας.
Πολλά από τα βότανά τους τα βουτούσαν στο κρασί και να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φάρμακα από το στόμα. Επρόκειτο για φυσικά βότανα, απαλλαγμένα από φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα, εντομοκτόνα ή φθοριωμένο νερό.  
Οι πάπυροι αποτελούν επίσης τεκμήρια για τη χρήση από τους αρχαίους Αιγυπτίους, φυτών, όπως το μύρο, το λιβάνι, ο μάραθος, η κανέλα, το θυμάρι, ο άρκευθος, ακόμη και η αλόη.
Οι φρέσκες σκελίδες σκόρδου πολτοποιούνταν και εμβαπτίζονταν σε ένα μείγμα από ξύδι και νερό, που χρησιμοποιούταν ως ένα ξέβγαλμα για τον πονόλαιμο και τον πονόδοντο.
Στην αρχαία Αίγυπτο ήταν πασίγνωστες και οι θεραπευτικές ιδιότητες του μελιού. Στην πραγματικότητα, η πρώτη επίσημη αναγνώριση της σημασίας του μελιού χρονολογείται από την πρώτη φαραωνική δυναστεία.
Στο Ναό του Ήλιου στη Niuserre της Αιγύπτου, οι μελισσοκόμοι που εμφανίζονται στα ιερογλυφικά φυσούν καπνό μέσα σε κυψέλες, για να αποκολλήσουν το μέλι από τις κηρήθρες. Το μέλι έμπαινε αμέσως σε βάζα και σφραγιζόταν και ως εκ τούτου μπορούσε να διατηρηθεί για χρόνια και να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή φαρμάκων και αλοιφών. Μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμη και ως φυσικό αντιβιοτικό.
Η καταλληλότερη περιοχή για την άσκηση της μελισσοκομίας ήταν η Κάτω Αίγυπτος, όπου η άρδευση των εκτάσεων ευνοούσε την ανάπτυξη χιλιάδων ανθοφόρων φυτών.
Η Μέλισσα επιλέχθηκε ως σύμβολο για τη χώρα και οι θεοί της σχετίζονταν με τη μέλισσα. Ένας τίτλος για τον Φαραώ ήταν Βασιλιάς των Μελισσών και οι Βασιλικοί τοξότες του προστάτευαν τις μέλισσες σαν τον ιερό ναό του. Οι ναοί ήταν στην πραγματικότητα τα σπίτια των μελισσών, ώστε να ικανοποιήσουν την επιθυμία των θεών.



Η Χαναάν είναι "η χώρα όπου ρέει μέλι και γάλα" στην εβραϊκή παράδοση.
Η Αιγυπτιακή ιατρική είναι από τις παλαιότερες καταγεγραμμένες.
Από τον 33ο αιώνα π.Χ. μέχρι την εισβολή των Περσών το 525 π.Χ., η αιγυπτιακή ιατρική πρακτική παρέμεινε συνεπής σε εξαιρετικά προηγμένες μεθόδους για την εποχή.
Ο Όμηρος έγραψε στην Οδύσσεια: "Οι Αιγύπτιοι είναι οι πιο εξειδικευμένοι του ανθρώπινου είδους στην ιατρική και περισσότερο ειδικευμένοι στον τομέα της ιατρικής από κάθε άλλη τέχνη."



Ο πάπυρος του Edwin Smith εξακολουθεί να εμπνέει τη σύγχρονη ιατρική, και θεωρείται ως ένα εγχειρίδιο εκμάθησης. Οι θεραπευτικές μέθοδοι περιλαμβάνουν ζωικά και φυτικά υλικά, ορυκτά και φρούτα. Αλλά ο πάπυρος του Ebers είναι το πιο ογκώδες αρχείο της αρχαίας αιγυπτιακής ιατρικής. Ο κύλινδος περιέχει περίπου 700 φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων της εμπειρικής πρακτικής και της παρατήρησης. Ο πάπυρος περιέχει μια "πραγματεία σχετικά με την καρδιά", η οποία αναγνωρίζει την καρδιά ως το κέντρο της παροχής αίματος, με τα αγγεία να επισυνάπτονται σε αυτήν.



Ακόμη και ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη και η άνοια περιγράφονται λεπτομερώς σε ένα από τα κεφάλαια.
Οι Αιγύπτιοι ήταν σε θέση να θεραπεύουν τις εντερικές ασθένειες και τα παράσιτα, και τα προβλήματα των ματιών και του δέρματος, ακόμα και τα αποστήματα και τους όγκους.
Ενδεικτικές θεραπείες που περιλαμβάνονται στους παπύρους:



Η αλόη έχει χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση εγκαυμάτων, έλκους, δερματικών παθήσεων και αλλεργιών.
Ο βασιλικός αναφέρεται ως φάρμακο για την καρδιά.
Το λεγόμενο μήλο της Ιερουσαλήμ "balsam apple" χρησιμοποιήθηκε ως καθαρτικό και ως διεγερτικό του ήπατος. 
Η μυρίκη έχει συνταγογραφηθεί για τη διάρροια, τα έλκη και τις αιμορροΐδες.
Τo κύμινο ανακούφιζε την πέψη και ήταν ένα αποτελεσματικό αποσμητικό για την ανάσα. 
Το κολχικό ή φθινοπωρινός κρόκος ανακούφιζε από τους ρευματισμούς και το οίδημα.



Ο άνηθος φημιζόταν για τις καθαρτικές και διουρητικές του ιδιότητες.
Η τριγωνέλλα έχει συνταγογραφηθεί για τις αναπνευστικές διαταραχές, για να καθαρίζει το στομάχι και να ηρεμεί το συκώτι και το πάγκρεας.  
Τo λιβάνι χρησιμοποιήθηκε για τις λοιμώξεις του λαιμού και του λάρυγγα, και για να σταματά την αιμορραγία και τους εμετούς. 
Τo σκόρδο δινόταν στους δούλους καθημερινά για να τους δώσει ζωντάνια και δύναμη για την κατασκευή των πυραμίδων. 
Η γλυκόριζα έχει χρησιμοποιηθεί ως ήπιο καθαρτικό, για να εκδιώξει το φλέμα και να ανακουφίσει το στήθος και τα αναπνευστικά προβλήματα. 
Τo κρεμμύδι θεωρούνταν κατάλληλο για την πρόληψη του κρυολογήματος και για την αντιμετώπιση των καρδιαγγειακών προβλημάτων. (Πώς το γνώριζαν;)
Ο μαϊντανός έχει συνταγογραφηθεί ως διουρητικό. 
Τo θυμάρι χρησιμοποιούνταν ως παυσίπονο και ο κουρκουμάς για να ανοίγει τις πληγές.  
Η παπαρούνα ενδείκνυτο για την ανακούφιση της αϋπνίας, ως αναισθητικό, και για να ελαττώνει τον πόνο.
Ο κόλιανδρος γινόταν τσάι για την ακράτεια, συμπεριλαμβανομένης της κυστίτιδας. 
Το ρόδι ήταν ιδανικό για την αντιμετώπιση των «φιδιών της κοιλιάς" (ταινία). Τα αλκαλοειδή που περιέχονται στο ρόδι παρέλυαν το νευρικό σύστημα των σκουληκιών.
H περσική χέννα χρησιμοποιούνταν κατά της τριχόπτωσης.
 
Οι ασθένειες ήταν πολύ συνηθισμένες στην Αρχαία Αίγυπτο.
Οι συνηθέστερες ήταν οι μολύνσεις του δέρματος από τα παράσιτα των νερών του ποταμού Νείλου. Η φυματίωση ήταν συχνότατη, μερικές φορές μεταδιδόταν από τα βοοειδή. Η πνευμονία χτυπούσε τους ανθρώπους που εισέπνεαν πάρα πολλή άμμο κατά τη διάρκεια των καταιγίδων της ερήμου.
Οι Αιγύπτιοι γιατροί εκμεταλλεύτηκαν πλήρως τους φυσικούς πόρους της χώρας τους, για τη θεραπεία κοινών ασθενειών. Πολλές από τις μεθόδους τους επιβιώνουν μέχρι και σήμερα και θεωρούνται μέρος της σύγχρονης ομοιοπαθητικής ιατρικής.
Χάρη στην επιμελή μελέτη των αρχείων, οι επιστήμονες έχουν σχηματίσει μια ικανοποιητική εικόνα για το τι γνώριζαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι για την ανατομία, την υγιεινή και την επούλωση. Οι πάπυροι, χωρίς αμφιβολία, άνοιξαν το δρόμο για τη σύγχρονη ιατρική.
Διαβάστηκε 3062 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014 20:00
Σοφία Αντωνοπούλου

Διαχειρίστρια του AromaFarm.gr

Ιστότοπος: www.aromafarm.gr E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.