Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013 21:46

Κρόκος

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Κρόκος, ζαφορά, σαφράν (Crocus sativus)

Βολβόριζη πόα της οικογένειας των Ιριδιδών (μονοκοτυλήδονα). Τα στίγματα των ανθέων τους τα χρησιμοποιούσαν και στην αρχαιότητα σε διάφορα μαγειρικά παρασκευάσματα. Αυτοφύεται στην Περσία, στην Ινδία και στη Μ. Ασία, που είναι και οι περιοχές με τη μεγαλύτερη παραγωγή κρόκου. Στην Ελλάδα το είδος αυτό του κρόκου απαντάται σε περιορισμένη κλίμακα (περιοχή Κοζάνης) και μόνο σαν καλλιεργούμενο φυτό.

Έχει βολβό κονδυλώδη, από τον οποίο εκφύονται 6-10 στενά, επιμήκη, πράσινα φύλλα, συγχρόνως με τα άνθη. Τα άνθη, 1-2 κατά βολβό, αποτελούνται μόνο από το περιγόνιο, το οποίο ξεκινά με ένα μακρύ σωλήνα από το βολβό και απολήγει ανοίγοντας σε 6 λοβούς πορφυροϊώδεις ή λευκοϊώδεις, με φάρυγγα χνουδωτό. Οι στήμονες (τρεις) έχουν νήματα λευκά και ανθήρες κίτρινους. Ο στύλος απολήγει σε τρία στίγματα κιτρινοπορτοκαλόχρωμα, τα οποία αναδίδουν ευχάριστο άρωμα που οφείλεται σε ένα αιθέριο έλαιο. Τα στίγματα αυτά, γνωστά στο εμπόριο σαν «σαφράνα», «ζαφορά» ή «σαφαράνα», είναι τα μέρη του φυτού, τα οποία χάρη στις αρωματικές, χρωστικές και φαρμακευτικές ουσίες που περιέχουν, χρησιμοποιούνται στη μαγειρική σαν άρτυμα, στη φαρμακευτική για την παρασκευή του λάβδανου και στη βαφική για να προσδώσουν το χρυσοκίτρινο χρώμα. Η ποσότητα ζαφοράς που δίνει ένα άνθος είναι ελάχιστη: Για να συλλεχθούν 50 γραμμάρια ζαφοράς, απαιτούνται 7.000-8.000 φυτά. Γι’αυτό το κόστος της είναι πάρα πολύ υψηλό. Επειδή η τιμή της είναι πάρα πολύ υψηλή, η ζαφορά νοθεύεται συχνά με σκόνη πετάλων κίτρινης καλέντουλας, καρθάμου ώχρας κλπ.. Ζαφορά κατώτερης ποιότητας εξάγεται και από τα άνθη του «κρόκου του μεσαίου», του «κρόκου του μακρυανθούς» και του «κρόκου του τουρνεφόρτειου».

Συγγενές είδος είναι και ο «κρόκος ο βέρνους» των αλπικών δασών και λιβαδιών. Ανθίζει στις αρχές της άνοιξης και έχει άνθη λευκά ή ιώδη με 6 σέπαλα. Τα φύλλα εμφανίζονται μετά τα άνθη και έχουν χρώμα σκούρο πράσινο, με μια λευκή γραμμή κατά μήκος του μέσου. Πολλές ποικιλίες του, όπως επίσης και του «κρόκου του εδώδιμου», καλλιεργούνται στους κήπους για καλλωπιστικούς σκοπούς.

Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει 17 είδη αυτοφυών κρόκων όπως τον «κρόκο το βελούχιο», «κρόκο το διανθή», «κρόκο το χρύσανθο», «κρόκο τον αττικό», «κρόκο τον τουρνεφόρτειο», «κρόκο της Αφροδίτης», «κρόκο τον πελοποννησιακό» κ.ά..
Διαβάστηκε 1966 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013 21:55
Σοφία Αντωνοπούλου

Διαχειρίστρια του AromaFarm.gr

Ιστότοπος: www.aromafarm.gr E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τσουκνίδα Μολόχα »