Σοφία Αντωνοπούλου

Σοφία Αντωνοπούλου

Διαχειρίστρια του AromaFarm.gr
URL Ιστότοπου: http://www.aromafarm.gr
Οι όροι «ηλεκτρονικό επιχειρείν» και «ηλεκτρονικό εμπόριο» χρησιμοποιούνται μερικές φορές εναλλακτικά, στην πραγματικότητα όμως αφορούν διαφορετικές δραστηριότητες σε μια επιχείρηση. Το ηλεκτρονικό εμπόριο ορίζεται ως ένα σύνολο επιχειρηματικών στρατηγικών, που επιτρέπουν μέσα από τη χρήση των νέων τεχνολογιών να διεκπεραιώνονται εμπορικές συναλλαγές με ηλεκτρονικά μέσα. Αφορά στις διαδικασίες συναλλαγής με εξωτερικές πηγές, όπως οι πελάτες, οι προμηθευτές και οι εξωτερικοί συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων και του μάρκετινγκ, με σκοπό την εξυπηρέτηση των πελατών, την αγορά των πρώτων υλών για την παραγωγή και την προμήθεια των έμμεσων λειτουργικών αναγκών μιας επιχείρησης, όπως, π.χ., τα είδη γραφείου. Ηλεκτρονικό εμπόριο πραγματοποιείται τόσο μεταξύ επιχειρήσεων (business-to-business) όσο και μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών (business-to-customers).

Στον αγροτικό τομέα, για παράδειγμα, το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει καλύτερη πληροφόρηση σχετικά με τις τιμές της αγοράς και έχει δώσει ώθηση στη δημιουργία ηλεκτρονικών αγορών για τη διακίνηση αγροτικών προϊόντων. Στις κατασκευές το διαδίκτυο έχει επιτρέψει την απρόσκοπτη συνεργασία και επικοινωνία μεταξύ των υπεργολάβων σε όλα τα στάδια ενός έργου, ενώ στη μεταποίηση έχει φέρει σημαντικές μειώσεις με την ηλεκτρονικοποίηση των προμηθειών. Στις υπηρεσίες η επίδραση του διαδικτύου είναι περισσότερο εμφανής και καταλυτική, καθώς συνδέεται περισσότερο με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της παροχής τους, όπως, π.χ., την ευκολία και την εξατομίκευση στο περιεχόμενο και στον τρόπο παραλαβής και κατανάλωσης, παρά με τον όγκο της παραγόμενης ποσότητας.

Στο παρελθόν, πολλοί μελετητές υποστήριξαν ότι στο διαδικτυακό περιβάλλον, τα αγαθά και οι υπηρεσίες που περιστρέφονται γύρω από την παραγωγή και επεξεργασία πληροφορίας έχουν περισσότερες προοπτικές για δημιουργία προστιθέμενης αξίας απ’ό,τι οι παραδοσιακές δραστηριότητες σχετικές με την παραγωγή πρώτων υλών και τη μεταποίηση. Αν και πλέον με τις διαστάσεις που έχει λάβει το ηλεκτρονικό εμπόριο διεθνώς, η θέση αυτή κλονίζεται μια και βλέπουμε να διακινούνται ηλεκτρονικά προϊόντα όλων των ειδών, εντούτοις θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του ότι ενώ και τα δύο είδη δραστηριοτήτων απαιτούν εισροές σε ανθρώπινους πόρους, τα πληροφοριακά αγαθά συνήθως απαιτούν για την παραγωγή τους ένα υψηλότερο επίπεδο δεξιοτήτων, καινοτομίας και γνώσης. Το εμπόριο δεν αφορά πλέον στη μαζική παραγωγή τυποποιημένων αγαθών, αλλά ενθαρρύνει την εξατομίκευση των προϊόντων και υπηρεσιών και την προσαρμογή τους, ώστε να καλύπτουν τις ιδιαίτερες και εξατομικευμένες ανάγκες των πελατών. Με τον τρόπο αυτό, κλονίζεται η θέση όσων μεγάλων παραδοσιακών επιχειρήσεων δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο νέο μοντέλο της μαζικής εξατομίκευσης, ενώ παράλληλα δημιουργούνται νέες ευκαιρίες για επιχειρηματική δραστηριότητα μέσω της εμφάνισης νέων μορφών διαμεσολάβησης στην αλυσίδα των λειτουργιών μιας επιχείρησης, γνωστής και ως «αλυσίδα αξίας».
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 14:39

E-mentoring

Το μέντορινγκ με τη «σύγχρονη μορφή» του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Αμερική, όταν ανώτερα διοικητικά στελέχη επιχειρήσεων (μέντορες) ανέλαβαν να εντοπίσουν ικανούς νέους (mentees), προκειμένου να τους καθοδηγήσουν και να τους υποστηρίξουν σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο (Kram 1985, Eby 1997).

Πλεονεκτήματα-μειονεκτήματα

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το μέντορινγκ προϋποθέτει την εθελοντική και μη αμειβόμενη ανάληψη του ρόλου του μέντορα. Το γεγονός αυτό αυξάνει την αξία της σχέσης καθοδήγησης, καθώς η εκούσια συμμετοχή του μέντορα υποδηλώνει ότι, πέρα από τις προσωπικές του ωφέλειες, βασικό του μέλημα είναι να βοηθήσει και να υποστηρίξει τον mentee.

Oι mentees που έχουν αποτελεσματικούς μέντορες εξελίσσονται πιο γρήγορα και παρουσιάζουν μεγαλύτερη κινητικότητα στην καριέρα τους από αυτούς με αναποτελεσματικό ή χωρίς μέντορα. Το μέντορινγκ βοηθά τους mentees να ανταποκρίνονται συγκροτημένα σε καταστάσεις στρες και άγχους. Η παρουσία του μέντορα προσφέρει ασφάλεια στον mentee. Η σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεται ανάμεσά τους είναι ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα και αποτελεί κύριο σημείο για να εστιάσουν και οι δύο προκειμένου να οικοδομήσουν μια ωφέλιμη σχέση.
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 13:02

Γυναικεία επιχειρηματικότητα

Αν και η Ελλάδα ακόμη απέχει από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, ως προς την ενεργοποίηση των γυναικών στον επιχειρηματικό τομέα, η γυναικεία επιχειρηματικότητα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη μεταβολή των παραδοσιακών προτύπων και στην ανάπτυξη νέων, στη βελτίωση των υπαρχόντων μηχανισμών, καθώς και στον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας, που βοήθησε στη μαζική είσοδο των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, στη βελτίωση του μορφωτικού τους επιπέδου και τέλος στην αύξηση των ευκαιριών απασχόλησης στον τομέα των υπηρεσιών. Η αύξηση αυτή επηρεάζει θετικά και την εξέλιξη στα ποσοστά της επιχειρηματικότητας, συνολικά. Παρόλη όμως την αυξητική αυτή τάση, σε σχέση με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες η χώρα μας ακολουθεί το «υπόδειγμα υστέρησης» που παρουσιάζεται και στους περισσότερους τομείς της οικονομίας της.

Η καινοτομία στις επιχειρήσεις των γυναικών φαίνεται να κινείται σε υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με αυτή των ανδρών. Ενώ το 68% των ανδρών νέων επιχειρηματιών δηλώνουν ότι το προϊόν ή η υπηρεσία που προσφέρουν δεν θεωρείται νέο και πρωτοποριακό από τους πελάτες τους, το 63% των γυναικών επιχειρηματιών δηλώνει ότι το προϊόν τους θεωρείται καινοτόμο.

Το γεγονός ότι τα παιδιά των αυτοαπασχολούμενων γονέων εμφανίζουν μεγαλύτερη τάση για επιχειρηματική δραστηριότητα αναδεικνύει τη σημασία των προτύπων για τη διαμόρφωση θετικής ή αρνητικής στάσης στην επιχειρηματικότητα.

Επιπλέον, η επίδραση των επιχειρηματικών προτύπων έχει άμεση σχέση με την οπτική του φύλου, υπό την έννοια ότι κάθε άτομο επηρεάζεται περισσότερο από τα επιχειρηματικά πρότυπα που προβάλλουν άτομα του ιδίου φύλου. Τα αγόρια φαίνεται να επηρεάζονται περισσότερο από τον πατέρα τους, ενώ τα κορίτσια από τη μητέρα τους, ως προς την προβολή επιχειρηματικού προτύπου. Έτσι, το μη ανεπτυγμένο επιχειρηματικό πνεύμα της νεότερης γυναίκας, ανατροφοδοτείται από την έλλειψη επιχειρηματικής νοοτροπίας της μητέρας.

Οι δραστηριότητες των γυναικών σχετίζονται με τον αγροτουρισμό, την βιοτεχνική-οικοτεχνική παραγωγή και εμπορία ειδών που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων, την κατασκευή και εμπορία προϊόντων πολιτιστικής κληρονομιάς και την παραγωγή και εμπορία προϊόντων εναλλακτικών μορφών γεωργίας.

Οι περισσότεροι γυναικείοι συνεταιρισμοί επεξεργάζονται, παράγουν και διαθέτουν τοπικά προϊόντα διατροφής, που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων. Υπάρχουν λίγοι συνεταιρισμοί που ασχολούνται με την κατασκευή και εμπορία προϊόντων πολιτιστικής κληρονομιάς και άλλοι με την παραγωγή και εμπορία προϊόντων εναλλακτικών μορφών γεωργίας.

Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι η επαγγελματοποίηση των δεξιοτήτων των αγροτισσών, μέσα από τους γυναικείους συνεταιρισμούς, αναπαράγει ουσιαστικά έμφυλα κοινωνικά στερεότυπα του γυναικείου ρόλου (τροφός-μαγείρισσα-φύλακας παραδοσιακών αξιών), υπονομεύοντας σε τελική ανάλυση την ίδια την κοινωνική και οικονομική χειραφέτηση, που προκύπτει από την ενεργό της απασχόληση και την οικονομική της συνεισφορά στο οικογενειακό εισόδημα.

Οπωσδήποτε η απασχόληση αυτή καθεαυτή των γυναικών στην παρασκευή τοπικών προϊόντων ή στη φιλοξενία δεν προκαλεί τη δημιουργία νέων επαγγελμάτων. Ωστόσο, η λειτουργία μιας επιχείρησης (συνεταιριστικής ή μη), πέρα από τις γνώσεις της παρασκευής του προϊόντος, απαιτεί και άλλες γνώσεις και ικανότητες, όπως διοίκησης, οργάνωσης, μάρκετινγκ κ.λπ. Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός δημιουργεί ένα νέο επάγγελμα στον αγροτικό χώρο, εντελώς άγνωστο στις γυναίκες. Απαιτείται δηλαδή από τις γυναίκες να «μετατραπούν» σε επιχειρηματίες.

Για την επαγγελματοποίηση όμως αυτών των ασχολιών δεν αρκεί η καλή γνώση της τεχνικής της παραγωγής, δεν αρκεί η καλή θέληση και το καλό προϊόν, αλλά απαιτείται και κεφάλαιο, απαιτούνται επίσης και άλλες γνώσεις, τις οποίες οι γυναίκες της υπαίθρου στην πλειοψηφία τους δεν κατέχουν. Επίσης, χρειάζεται να προωθηθούν και να ενδυναμωθούν η συμμετοχικότητα και η συνεργασία των γυναικείων συνεταιρισμών μεταξύ τους, καθώς και η δικτύωση σε τοπικό αλλά και περιφερειακό επίπεδο.

Εκτός από τα οικονομικά προβλήματα και τα προβλήματα τεχνογνωσίας σχετικά με την παραγωγή που αντιμετωπίζουν οι συνεταιρισμοί, το πρόβλημα της διάθεσης των προϊόντων τους φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τις γυναίκες των συνεταιρισμών. Η έδρα πολλών συνεταιρισμών βρίσκεται σε μειονεκτικές και απομονωμένες περιοχές, μακριά από τα αστικά κέντρα, τα οποία αποτελούν και τις κύριες αγορές των προϊόντων. Έτσι, τόσο το κόστος μεταφοράς όσο και η πρόσβαση στις αγορές δυσκολεύουν τη διάθεση των προϊόντων που παρασκευάζουν και δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα προϊόντα που παράγουν οι βιομηχανίες-βιοτεχνίες και τα αντίστοιχα εισαγόμενα είδη. Η αναζήτηση και αξιοποίηση μέτρων που θα διευκολύνουν τη διείσδυση των επιχειρήσεων αυτών στην αγορά του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού θα πρέπει να αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των γυναικών.

Ωστόσο, οι γυναίκες δεν μπορούν από μόνες τους να ικανοποιήσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις, οι οποίες απαιτούν προγραμματισμό, σχεδιασμό, οργάνωση, διεύθυνση, έλεγχο, ειδικές γνώσεις σχετικά με το προϊόν και την αγορά, τη χρηματοδότηση καθώς και τα τεχνολογικά μέσα. Δεν μπορεί όμως και ο κάθε συνεταιρισμός από μόνος του να προσλάβει εξειδικευμένο προσωπικό το οποίο θα αναλάβει την υλοποίηση και επίτευξη των στόχων του συνεταιρισμού. Απαιτείται κατά συνέπεια η ουσιαστική λειτουργία μιας θεσμικής υπηρεσίας υποστήριξης, ενδεχομένως της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Γυναικών, η οποία υπάρχει μεν, δε φαίνεται όμως να εκφράζει το σύνολο των γυναικείων συνεταιρισμών της χώρας.

Επιπλέον, σε πολλούς συνεταιρισμούς εμφανίζονται προβλήματα οργάνωσης και διοίκησης. Ο καταμερισμός των εργασιών αποτελεί δύσκολη υπόθεση και συχνά έχει γίνει αιτία αντιθέσεων μεταξύ των μελών του συνεταιρισμού με αποτέλεσμα την κακή συνεργασία τους. Η έλλειψη γνώσεων για τις διάφορες θέσεις δημιουργεί, επίσης, αναποτελεσματική λειτουργία του συνεταιρισμού. Αιτία αυτών των προβλημάτων είναι η μεγάλη ηλικία των μελών, η έλλειψη συνεταιριστικής συνείδησης και συνεταιριστικής εκπαίδευσης, η δυσπιστία των γυναικών για συλλογικές εργασίες και επομένως και για την ωφελιμότητα των συνεταιρισμών, η έλλειψη τεχνογνωσίας, επιχειρηματικής ικανότητας και ενημέρωσης, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο κ.λπ..

Όσοι συνεταιρισμοί κατάφεραν τελικά να λειτουργήσουν και να αναπτυχθούν είναι γιατί συνετέλεσαν ένας ή και συνδυασμός των παρακάτω παραγόντων:
 η ύπαρξη ενός πυρήνα γυναικών, ιδιαίτερα δραστήριων με ηγετικές ικανότητες (π.χ., Άγ. Αντώνιος, Πορόια)
 η ύπαρξη ενός τοπικού φορέα που ενθάρρυνε και στήριζε ουσιαστικά την προσπάθεια των γυναικών (π.χ., Τυχερό)
 η «από κάτω» προσέγγιση για τη δημιουργία του συνεταιρισμού.

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την προβολή και προώθηση του συνεταιρισμού είναι οι δημόσιες σχέσεις, τα φυλλάδια, οι κάρτες, η διαφήμιση σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά, στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το διαδίκτυο και η συμμετοχή σε εκθέσεις. Ο συνεταιρισμός έχει δική του ιστοσελίδα (www.aianton.gr), η οποία δημιουργήθηκε με αφορμή ένα πρόγραμμα του Ε.Ο.Μ.Μ.Ε.Χ. Στην ιστοσελίδα βρίσκουμε στοιχεία για την ιστορία του συνεταιρισμού, τις υπηρεσίες και τα προϊόντα του καθώς και τις συνταγές του. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα να παραγγείλει κανείς προϊόντα μέσω της ιστοσελίδας ή της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του συνεταιρισμού (e-business), που είναι: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. Η ζήτηση των προϊόντων του συνεταιρισμού μέσω της ιστοσελίδας του συνεχώς αυξάνεται. Ο συνεταιρισμός αποτελεί ομάδα (group) στον ιστοχώρο κοινωνικής δικτύωσης facebook, με τον τίτλο «Γυναικείος Συνεταιρισμός Αγ. Αντωνίου».
Ειδικά για την Ελλάδα του 2011 και 2012, παρατηρήθηκε έντονη αύξηση στον αριθμό των αυτοαπασχολουμένων και των επιχειρηματιών, μετά τον κορεσμό σε θέσεις απασχόλησης στον δημόσιο τομέα, ενώ προβλέπεται να ενταθεί ακόμη περισσότερο ενόψει των προκείμενων διαρθρωτικών αλλαγών και της επικείμενης συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, σύμφωνα με αναγγελίες των τελευταίων κυβερνήσεων (Παπανδρέου, Παπαδήμου κ.λπ.) αλλά και τις σχετικές πιέσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Στην πλειοψηφία τους όμως οι επιχειρηματικές αυτές προσπάθειες υστερούσαν ως προς την καινοτομικότητα και τη δημιουργικότητα με επικέντρωση στο εμπόριο-μεταπώληση αγαθών και στην παροχή «κλασσικών» υπηρεσιών και μάλιστα με επιδοτήσεις από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους για την ενίσχυση της απασχόλησης μέσω της «επιχειρηματικότητας».

Η κουλτούρα ενός έθνους σκιαγραφείται συνήθως σε πέντε διαστάσεις. Μια από αυτές είναι η «αποφυγή της αβεβαιότητας» (uncertainty avoidance), που αποτελεί και τον πρώτο λόγο αρνητικού κλίματος. Η διάσταση της αποφυγής της αβεβαιότητας αναφέρεται στον βαθμό στον οποίο τα μέλη μιας ομάδας αισθάνονται άβολα όταν υπάρχουν αβεβαιότητα και διφορούμενες καταστάσεις. Η «αποφυγή της αβεβαιότητας» οδηγεί από τη μια στην υποστήριξη πεποιθήσεων που υπόσχονται ασφάλεια και βεβαιότητα και από την άλλη στη δημιουργία και διατήρηση θεσμών που προστατεύουν την ομοιομορφία. Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από πολύ υψηλή αποφυγή αβεβαιότητας, και, συνεπώς, η διάθεση των Ελλήνων να ασχοληθούν περισσότερο με την «επιχειρηματικότητα ανάγκης» και όχι με την «επιχειρηματικότητα ευκαιρίας» εξηγείται σε κάποιο βαθμό από τη συγκεκριμένη διάσταση της εθνικής κουλτούρας.

Ο δεύτερος λόγος αφορά το γραφειοκρατικό και οικονομικό περιβάλλον της χώρας το οποίο δημιουργεί σημαντικό συναλλακτικό κόστος (transaction cost), αφενός μεν λόγω τόσο της ήδη υπάρχουσας γραφειοκρατίας όσο και της απρόβλεπτης γραφειοκρατίας, αφετέρου δε λόγω της προαναγγελθείσας αύξησης της φορολογίας, ενισχύοντας έτσι σημαντικά την αβεβαιότητα και κατά συνέπεια το συναλλακτικό κράτος. Σε πρώτο επίπεδο το συγκεκριμένο περιβάλλον επηρεάζει κυρίως την «επιχειρηματικότητα ευκαιρίας». Εάν όμως αυτό διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, επηρεάζεται σοβαρά και η «επιχειρηματικότητα ανάγκης».
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 12:57

Πώς δημιουργούμε ένα νέο προϊόν;

Σύμφωνα με τον Kotler, η δημιουργική σκέψη ακολουθεί τα τρία παρακάτω βήματα:
1. Διαλέγει ένα σημείο στόχευσης, που μπορεί να είναι οτιδήποτε στο οποίο θέλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας (π.χ. ένα πρόβλημα το οποίο θέλουμε να λύσουμε, ένας σκοπός να επιτύχουμε ή ένα απλό αντικείμενο, όπως τα λουλούδια)
2. Μια εναλλακτική μετατόπιση, δηλαδή μια διακοπή στη μέση μιας σκέψης με λογική ακολουθία. Π.χ. μια πιθανή εναλλακτική κίνηση από το γεγονός ότι τα «λουλούδια πεθαίνουν» μπορεί να είναι «λουλούδια που δεν πεθαίνουν ποτέ».
3. Κάνει μια σύνδεση, η οποία καλύπτει το λογικό χάσμα που δημιουργείται από τη μετατόπιση (π.χ. στο παράδειγμά μας, «τεχνητά λουλούδια»).
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 12:21

Πολιτική προϊόντος

Παραδοσιακά οι επιχειρήσεις αφιέρωναν όλη τους την ενέργεια στον ανταγωνισμό, θεωρώντας ότι οι ανταγωνιστές αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωσή τους. Σα στρατηγοί στον πόλεμο, αναλωνόμαστε στο να σχεδιάζουμε στρατηγικές, για να «εξοντώσουμε» τον ανταγωνισμό. Και όμως, η απειλή σήμερα δεν προέρχεται από τους ανταγωνιστές, αλά από τους πελάτες μας. Γιατί; Πολύ απλά, διότι οι καταναλωτές πλέον «ξέρουν πάρα πολλά». Στην εποχή της Δημοκρατίας της Πληροφορίας, ο καταναλωτής-πελάτης κατέχει υπερπληθώρα πληροφορίας και γνώσης.

Αυτό τον καθιστά τη μεγαλύτερη απειλή για την επιχείρηση. Βεβαίως, ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος χειρισμού του πελάτη δεν είναι η… εξόντωσή του! Η νοοτροπία του «κυνηγού» δε βοηθά πλέον. Οι επιχειρήσεις πρέπει να εξελιχθούν από κυνηγούς σε… γεωργούς! Αντί να προσπαθούν να δαμάσουν το θηρίο, θα πρέπει να επικεντρωθούν στη συστηματική ανατροφή του κατοικίδιου ζώου που θα γεννήσει τα χρυσά αυγά!».

Η πολιτική προϊόντος έρχεται ως αποτέλεσμα της λογικής διαδικασίας που μέχρι τώρα έχουμε ακολουθήσει και στην ουσία απαντά σε μια σειρά από ερωτήματα που έχουν να κάνουν με το «τι», «πώς», «πότε» «γιατί» και «για ποιους» θα παράγουμε, ενώ οι απαντήσεις στηρίζονται στη βάση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας τα οποία έχουμε ανακαλύψει, καθώς επίσης και των πραγματικών δυνατοτήτων τις οποίες ως άτομα ή ως ομάδα διαθέτουμε.

Το μείγμα προϊόντος μπορεί να επεκταθεί με διάφορους τρόπους ανάμεσα στους οποίους:
• Με τη διαφοροποίηση των μοντέλων και των στιλ του κάθε προϊόντος.
• Με τη διαφοροποίηση της προσφερόμενης ποιότητας, σε διαφορετικές τιμές.
• Με την ανάπτυξη συμπληρωματικών προϊόντων (π.χ. φωτογραφικών μηχανών και φιλμ).
• Με την ανάπτυξη και διάθεση εντελώς διαφορετικών προϊόντων για το κάθε τμήμα αγοράς, κάτι που βέβαια μόνο οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να κάνουν.

Η ποιότητα ενός προϊόντος είναι το σύνολο των αναγκών που αυτό το προϊόν μπορεί να ικανοποιήσει. Το προϊόν είναι ποιοτικό, όταν ικανοποιεί τις ανάγκες που υπόσχεται και δεν είναι ποιοτικό, όταν, ενώ υπόσχεται δέκα πράγματα, τελικά ικανοποιεί μόνο πέντε.

Υπάρχουν πολλοί ορισμοί για τον όρο «Ποιότητα», όπως για παράδειγμα: «ποιότητα είναι να ανταποκρίνεσαι ή ακόμα και να ξεπερνάς τις προσδοκίες του πελάτη» ή ακόμα «το σύνολο των χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, που αναφέρονται στη δυνατότητά τους να ικανοποιούν μια εκφρασμένη ή συναγόμενη ανάγκη (του πελάτη).

Ουσιαστικά, αυτό που προσπαθεί να κάνει ο μικρός επιχειρηματίας με την επιλογή του να ξεκινήσει τη δική του μικρή επιχείρηση, είναι να καταφέρει να καρπωθεί το αποτέλεσμα της εργασίας του, να είναι αυτός και όχι κάποιος άλλος, που θα καρπωθεί την υπεραξία που θα παραχθεί από την επιχειρηματική του δραστηριότητα.

Σε κάθε περίπτωση, αν υπάρχει αμφιβολία για την καλύτερη τιμολογιακή πολιτική, καλό είναι κάποιος να τιμολογεί στην ανώτερη δυνατή τιμή. Είναι πάντα ευκολότερο να κατεβάζει κανείς τις τιμές, παρά να βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να τις ανεβάσει.

Ποιοι παράγοντες, εκτός από την ποιότητα, είναι σημαντικοί για την επιτυχία του προϊόντος μας;

• Η διαφήμιση, σε οποιαδήποτε μορφή της, πληρωμένη ή όχι. Πρόκειται για μορφή παρουσίασης και προώθησης ενός προϊόντος, μιας υπηρεσίας ή ακόμα και της επιχείρησής μας.
• Οι δημόσιες σχέσεις, που είναι μια διαδικασία κατά την οποία ο επιχειρηματίας αναπτύσσει και διατηρεί καλές σχέσεις με το περιβάλλον της επιχείρησής του, χτίζοντας έτσι μια καλή εικόνα για αυτήν.
• Η πώληση, που είναι μια διαδικασία, προφορικής συζήτησης με έναν πελάτη ή μια ομάδα πελατών με τελικό στόχο την αγορά από αυτούς, του προϊόντος μας.

Βασικές πληροφορίες που καλό είναι να γνωρίζει κάποιος για τους ανταγωνιστές του:

• Το μερίδιο αγοράς κάθε ανταγωνιστή.
• Πώς οι καταναλωτές αντιλαμβάνονται και αξιολογούν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες των ανταγωνιστών.
• Οι οικονομικές δυνατότητες του ανταγωνισμού, που πιθανόν επηρεάζουν την ικανότητά του να δαπανά ποσά σε διαφήμιση και προγράμματα προβολής.
• Η δυνατότητα κάθε ανταγωνιστή να παράγει νέες ιδέες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες.


Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 12:04

Μάρκετινγκ αγροτικών προϊόντων

Σχετικές έρευνες καταγράφουν νέα και ανερχόμενα τμήματα αγοράς, που αποτελούνται από καταναλωτές, οι οποίοι έχουν έντονες ανησυχίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δίκαιο εμπόριο, το περιβάλλον, τη βιώσιμη και προσωπική ανάπτυξη και ταυτόχρονα, θέλουν (ανάμεσα στα άλλα) να ενσωματώσουν αυτές τους τις αξίες και στα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουν και χρησιμοποιούν.

Στη χώρα μας, η ανάδειξη των μοναδικών χαρακτηριστικών -έστω και με τη μορφή της ταμπέλας- των τοπικών ελληνικών παραδοσιακών προϊόντων, από τις μεγάλες επιχειρήσεις, προετοιμάζει το έδαφος για τον τυροκόμο από τα Τρίκαλα να διαθέσει το τυρί του ευκολότερα πλέον στην αγορά, όπως το κάνει και για τον Ηπειρώτη, αλλά και για το Λημνιό και τον Κρητικό.

Ο επιστημονικός όρος, «χάος» αναφέρεται σε μια αλληλεξάρτηση που ενυπάρχει σε φαινομενικά τυχαία γεγονότα. Η επιστήμη του χάους επικεντρώνεται σε κρυμμένα σχήματα, αποχρώσεις, στην «αισθαντικότητα» των πραγμάτων και στους «κανόνες» για το πώς το μη προβλέψιμο οδηγεί στο νέο.

Μια αποτελεσματική στρατηγική marketing, υποχρεώνει τον παραγωγό να ανακαλύψει εκείνες τις ανάγκες των καταναλωτών, που μέχρι σήμερα δεν ικανοποιούνται. Αυτός με τη σειρά του θα παράγει προϊόντα και υπηρεσίες που ικανοποιούν αποτελεσματικά αυτές τις ανάγκες. Εδώ, πάντα το μέγεθος της επιχείρησης, η παραγωγική δυνατότητά της καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό τη γεωγραφική εμβέλεια της αγοράς, στην οποία ο παραγωγός θα μπορούσε να απευθυνθεί. Όσο πιο μικρή ήταν μια επιχείρηση, τόσο περιορισμένη ήταν και η αγορά στην οποία κατά κανόνα απευθυνόταν.

Για να γίνει κατανοητό το παραπάνω, ας πάρουμε για παράδειγμα, ένα μικρό παραγωγό από ένα χωριό της Κρήτης, ο οποίος φτιάχνει θαυμάσιο μέλι, σε μικρές όμως ποσότητες, τέτοιες που η μικρή τοπική αγορά του, αν και μπορεί να τις απορροφήσει, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει την τιμή που ο παραγωγός ζητά.

Είναι όμως σίγουρο ότι οι συγχωριανοί του που είναι μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και θέλουν να γευτούν αυτό το προϊόν κατά κανόνα έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν όσα αυτός ζητά, για να το αγοράσουν. Το πρόβλημα που εδώ όμως ανακύπτει είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο να τους βρει και ακόμα πιο δύσκολο να τους εκθέσει την ωφέλεια που αυτοί θα έχουν από το προϊόν του και να τους πείσει να το αγοράσουν.

Έχουμε δηλαδή έναν «κλασικό φαύλο» κύκλο, που σε συνδυασμό με μια σειρά άλλους παράγοντες συνέβαλαν στη γρήγορη εξαφάνιση μιας σειράς τοπικών επιχειρήσεων, οι οποίες, αν και παρήγαγαν σπουδαία προϊόντα, είδαν γρήγορα την αγορά τους να χάνεται. Για ποιο λόγο; Γιατί απλά δεν είχαν τη δυνατότητα να ανταγωνιστούν με άλλα προϊόντα, ίσως αμφίβολης ποιότητας, που όμως μπορούσαν να κυκλοφορήσουν πιο εύκολα, γιατί υποστηρίζονταν από επιχειρήσεις που είχαν εκείνο το μέγεθος και την οικονομική δυνατότητα να τα υποστηρίξουν στην αγορά. Επίσης, πάντα αυτό που παίζει κυρίαρχο ρόλο, είναι η αδυναμία του μικρού παραγωγού να ανταπεξέλθει στο κόστος εισόδου σε μια λίγο ή πολύ απομακρυσμένη ή και πολυδιασπασμένη αγορά.

Με άλλα λόγια, αν ο Έλληνας μετανάστης στην Αμερική, έχει πεθυμήσει τις χυλοπίτες που έφτιαχναν στο χωριό του, είναι σίγουρο ότι τη μεγαλύτερη ικανοποίηση θα τη βρει καταναλώνοντας χυλοπίτες που φτιάχνουν στο χωριό του και όχι ένα αντίστοιχο προϊόν το οποίο όμως δεν είναι «φορτισμένο» με όλη αυτήν τη συσσωρευμένη μοναδική εμπειρία που ένα τέτοιο τοπικό προϊόν έχει.

Το προϊόν δεν αποκτά «αυτόματα» αξία, επειδή ο παραγωγός του όρισε, τις περισσότερες φορές αυθαίρετα, το ισοδύναμό της, την τιμή πώλησης. Για να γίνει το προϊόν «εμπόρευμα» και να αποκτήσει αξία, πρέπει να «πραγματοποιηθεί», δηλαδή πρέπει κάποιος καταναλωτής να το αγοράσει. Με άλλα λόγια, να αποδεχτεί ότι -για αυτόν τουλάχιστον- η συγκεκριμένη αξία χρήσης που έχει το συγκεκριμένο προϊόν, είναι αυτής της έκτασης, που αξίζει τον κόπο να στερηθεί από άλλα προϊόντα. Πρέπει δηλαδή να το «ψηφίσει».

Εδώ, βεβαίως, πρέπει να σημειώσουμε τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις ανάγκες και τις επιθυμίες και αυτό γιατί «αυτό που μετράει για την αγορά, δεν είναι η αντικειμενική ανάγκη -την οποία έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί κανείς να την ορίσει, παρά μόνο σε σχέση με το κατώτερο επίπεδο συντήρησης- αλλά η επιθυμία, όπως αυτή εκφράζεται και από το άτομο και από την κοινωνία…. Η επιθυμία δεν οδηγεί αναγκαστικά σε ενεργό ζήτηση, γιατί, για να παίξουν κάποιο ρόλο στην αγορά οι επιθυμίες, πρέπει να συνοδεύονται από ανάλογη αγοραστική δύναμη και αυτό γιατί η αγορά αδιαφορεί για τον πεινασμένο που η βασανιστική του επιθυμία για τροφή, δε συνοδεύεται από αντίστοιχη αγοραστική δύναμη».

Η τμηματοποίηση των καταναλωτών (ή της αγοράς) είναι μια διαδικασία κατάτμησης μιας δοσμένης αγοράς, σε ομάδες οι οποίες ικανοποιούν συγκεκριμένες συνθήκες και κριτήρια. Τα πλέον συνηθισμένα από αυτά είναι τα παρακάτω:
1. Ηλικία/οικογενειακή κατάσταση/φύλο/αριθμός μελών οικογένειας.
2. Γεωγραφική περιοχή.
3. Κοινωνική/οικονομική τάξη (επιστήμονες και ανώτατα διοικητικά στελέχη, ειδικευμένοι τεχνίτες, ανειδίκευτοι εργάτες, άνεργοι, συνταξιούχοι κ.λπ.).
4. Κοινωνικές και ψυχολογικές βλέψεις (ανάγκη να ταυτιστεί ή να ανήκει σε ορισμένη κοινωνική ομάδα).
5. Επιλογή αγοράς ενός προϊόντος με βάση την αξία του (π.χ. το φτηνότερο δυνατό, αυτό που έχει κύρος, αυτό που έχει τις σωστές προδιαγραφές).
6. Ρυθμός χρήσης του προϊόντος (π.χ. πολλή/λίγη, τακτική/σποραδική).

Κρίσιμα πληθυσμιακά στοιχεία που πρέπει να ληφθούν υπόψη:

Δημογραφικά στοιχεία: αλλαγές στον πληθυσμό, το μέγεθος, τη δομή, την ηλικία, την εργασία, την εκπαίδευση, το εισόδημα.
Αλλαγές στις αντιλήψεις: όποια αιτία και αν έχουν αυτές, δημιουργούν ουσιαστικές καινοτομικές ευκαιρίες, όπως μια αγορά για καινούργια περιοδικά υγείας και νέες επιχειρήσεις που ειδικεύονται στη διάθεση φυτικών υγιεινών τροφών.
Νέα επιστημονική γνώση: έχει τα μεγαλύτερα χρονικά περιθώρια για την πραγματοποίησή της, στηρίζεται στη σύγκλιση αρκετών διαφορετικών ειδών γνώσης που δεν είναι όλες επιστημονικές ή τεχνολογικές.

Μεθοδολογία για την αναγνώριση ενός εξειδικευμένου τμήματος αγοράς

Η εξειδίκευση της αγοράς, κάνει δυνατή την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου προγράμματος προσέγγισής της, βασισμένης στην ανάπτυξη μιας αντίστοιχης δικτυακής παρουσίας, καθώς επίσης και στην ανάπτυξη ενός επιθετικού μηνύματος αγοράς, γιατί γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη κουλτούρα αυτής της αγοράς, μπορεί κάποιος να φτιάξει ένα μήνυμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.

Κάθε προϊόν μπορεί να παραχθεί με διαφορετικούς τρόπους, με τη χρήση δηλαδή διαφορετικών μέσων παραγωγής και σε διαφορετικές ποσότητες κάθε φορά. Έτσι, μια παραγωγική διαδικασία ονομάζεται έντασης (εργασίας ή κεφαλαίου, τεχνολογίας, ενέργειας κ.λπ.), όταν κατά κύριο λόγο, χρησιμοποιεί κάποιον από τους παραπάνω συντελεστές.
Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013 11:43

Ο επιχειρηματίας αγρότης

Η εμφάνιση της επιχειρηματικότητας στη γεωργία μας ξεκίνησε και εντάθηκε με την υλοποίηση των αναδιαρθρωτικών προγραμμάτων της Ε.Ε., με την υλοποίηση των Σχεδίων Βελτίωσης, με την ανάπτυξη του τομέα των κηπευτικών υπό κάλυψη σε θερμοκήπια, με την επιβολή κανόνων ποιοτικής παραγωγής.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις/επιχειρήσεις δεν πρέπει να περιορίζουν τις δραστηριότητές τους σε μία και μοναδική παραγωγή, γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος των φυσικών καταστροφών και απώλειας του ετήσιου εισοδήματος των παραγωγών. Αυτή η ανησυχία όμως, από τη στιγμή που η παραγωγή της εκμετάλλευσης/επιχείρησης είναι ασφαλισμένη στον ΕΛΓΑ, δεν ευσταθεί απολύτως.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ ΑΓΡΟΤΗ

Επιχειρηματίας αγρότης είναι αυτός που συνδυάζει τους φυσικούς πόρους (γη, νερό, κλίμα), το κεφάλαιο (χρηματικό, επενδυμένο σε κτίσματα, ή μηχανήματα, δενδρώνες, ζώα), τους ανθρώπινους πόρους και τη γνώση με στόχο την παραγωγή και διάθεση στην αγορά αγροτικών προϊόντων υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών (πρώτες ύλες, τρόφιμα, ζωοτροφές, ενέργεια) με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, προκειμένου να αποκομίσει από τη δραστηριότητά του αυτή εισόδημα και κέρδος.

Ο επιχειρηματίας αγρότης επεκτείνει τις δραστηριότητές του, πέρα από την παραγωγή, και στη μεταποίηση και στην εμπορία των προϊόντων του, με στόχο να αποκομίζει το μέγιστο των εισοδημάτων που προέρχονται από την αγροτική του δραστηριότητα, πολλές φορές μάλιστα και σε υπηρεσίες, όπως αυτές του αγροτουρισμού, από τις οποίες επιδιώκει να εξασφαλίσει πλήρη απασχόληση γι’αυτόν και τα μέλη της οικογένειάς του και να αυξήσει τα εισοδήματά του.

Με ποιους συνομιλούμε τακτικότερα;

Οι πιο τακτικοί συνομιλητές του αγρότη είναι οι προμηθευτές των εισροών του, οι αγοραστές των προϊόντων του, ο συνεταιρισμός του, ο αγροτικός σύλλογος, η τράπεζα με την οποία συνεργάζεται, οι γεωπόνοι του Γραφείου Αγροτικής Ανάπτυξης της περιοχής του ή της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, ο λογιστής του και οι συνδημότες του.

Τα Σχέδια Δράσης αφορούν αποκλειστικά τους πρωτοεισερχόμενους στο αγροτικό επάγγελμα. Όπως προαναφέρθηκε, έχει ως βασικό στόχο να κατευθύνει τους νέους αγρότες να λειτουργούν βάσει προγράμματος.
Τα Σχέδια Βελτίωσης αφορούν το σύνολο του αγροτικού κόσμου. Τα Σχέδια Βελτίωσης έχουν στόχο τη βελτίωση των όρων δράσης, παραγωγής και λειτουργίας των αγροτικών εκμεταλλεύσεων.

Στρατηγικό είναι ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα που βάζει όραμα για το πού θα βρίσκεται μία επιχείρηση σε τρία, πέντε ή δέκα χρόνια.
Επιχειρησιακό είναι το ετήσιο ή μεγαλύτερης διάρκειας πρόγραμμα μιας επιχείρησης που εξυπηρετεί το στόχο της υλοποίησης του στρατηγικού προγράμματος.

Αν το βασικό πρόβλημα, αυτό που οδήγησε στην εμφάνιση του «μεσάζοντα», ήταν η γεωγραφική απόσταση και η έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο πλευρές, τότε ίσως θα μπορούσε να βρεθεί λύση. Το διαδίκτυο, που προσφέρει μια πολύπλευρη μορφή επικοινωνίας, όχι μόνο του «ένα προς τους πολλούς» όπως στα συμβατικά ΜΜΕ, αλλά και του «ένα προς ένα» και των «πολλών προς τους πολλούς» και των «πολλών προς τον ένα», θα μπορούσε να προσφέρει μια άμεση επικοινωνία ανάμεσα στους δύο κύριους ενδιαφερομένους της παραγωγικής αλυσίδας, τον παραγωγό και τον καταναλωτή.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ο παραγωγός να δώσει στο χρήστη τη δυνατότητα να τον βρει και βέβαια, μετέπειτα να τον πείσει ν’αγοράσει το προϊόν του.

Πράγματι, όλα δείχνουν ότι –τουλάχιστον στο δυτικό ανεπτυγμένο κόσμο, τις δύο τελευταίες δεκαετίες- κάνει την εμφάνισή του ένας νέος τύπος καταναλωτή, ο οποίος μπορεί να έχει ακόμα ένα σχετικά μικρό μερίδιο στο σύνολο της αγοράς, αλλά εμφανίζει μια αναμφισβήτητη δυναμική.

Αυτός ο καταναλωτής είναι περισσότερο ενημερωμένος, έχει τη δυνατότητα να εκφράζει καλύτερα και ευκολότερα τις προτιμήσεις του, που τώρα πια είναι πιο εξειδικευμένες, έχει πρόσβαση στην πληροφορία, κάτι που του δίνει τη δυνατότητα να κατανοεί ταυτόχρονα περισσότερο και τη δύναμή του.

Σε μια τέτοια προοπτική, τα μειονεκτήματα του μικρού μεγέθους της επιχείρησης και του μικρού μεγέθους της παραγωγής ή ακόμα και τα μειονεκτήματα του τόπου εγκατάστασής της, μπορούν να γίνουν πλεονεκτήματα, ενώ ακόμα περισσότερο, δυναμικές πρωτοβουλίες μπορούν να αναπτυχθούν πλέον με σημαντικές δυνατότητες επιτυχίας από άτομα ή και ομάδες μεμονωμένων παραγωγών.

Σε αυτή την τεράστια παγκόσμια «ψηφιακή αγορά», η οποία αυξάνεται με ρυθμούς πρωτόγνωρους στην ιστορία της ανθρωπότητας, το πρόβλημα δεν είναι «αν υπάρχει αγορά για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες μου», αλλά «πού και πώς θα βρω, μέσα σε αυτούς τους τεράστιους αριθμούς χρηστών, εκείνους τους χρήστες που έχουν ανάγκη περισσότερο από τους άλλους, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μου» ή καλύτερα «πώς θα με βρουν, μέσα σε όλο αυτόν τον όγκο των πληροφοριών που αυτή τη στιγμή διατίθεται στο διαδίκτυο, εκείνοι οι καταναλωτές που περισσότερο από όλους έχουν ανάγκη τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μου;»

Ένα από τα αποτελέσματα της ανάπτυξης του διαδικτύου και των εφαρμογών του, ήταν ότι έδωσε στον επιχειρηματία τη δυνατότητα, να περάσει τα σύνορα της στενής γεωγραφικής του εμβέλειας και να απευθυνθεί σε μια διευρυμένη - απομακρυσμένη αγορά. Υπηρεσίες και προϊόντα, που από την ίδια τους τη φύση ή και τη γεωγραφική θέση παραγωγής, απευθύνονται στην περιορισμένη και συγκεκριμένη τοπική αγορά, σήμερα, είναι εν δυνάμει προϊόντα και υπηρεσίες που μπορούν να φτάσουν στη διευρυμένη -παγκόσμια, εξίσου συγκεκριμένη, αλλά πολύ μεγαλύτερη αριθμητικά αγορά.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ ΑΓΡΟΤΗ

Ο Έλληνας επιχειρηματίας αγρότης:
• Στοχεύει στο κέρδος και την επέκταση των δραστηριοτήτων του.
• Αλλάζει τη μορφή της καλλιέργειάς του, μετακινούμενος προς μορφές περισσότερο εντατικές ή βιολογικές ή υψηλής τεχνολογίας.
• Επεκτείνει τις δραστηριότητές του, σε τομείς μεταποίησης ή/και εμπορίας.
• Χρησιμοποιεί περισσότερη εξαρτημένη εργασία, αποδεσμεύοντας τα μέλη της οικογένειας (μερικώς τουλάχιστον).
• Αυξάνει το μέγεθος της εκμετάλλευσής του, αγοράζοντας ή ενοικιάζοντας κτήματα.
• Είναι περισσότερο αποδοτικός στις δραστηριότητές του.
• Χρησιμοποιεί και άλλα κανάλια διάθεσης των προϊόντων πέρα από αυτά του μεσάζοντα εμπόρου ή του συνεταιρισμού.
• Προσφεύγει συχνότερα στις συμβουλές ειδικών, αντί να προσεγγίζει τα προβλήματά του με «ερασιτεχνικό» τρόπο.
• Δίνει προτεραιότητα σε θέματα επενδύσεων και κοστολόγησης τιμολόγησης των προϊόντων.
• Μελετάει επιστημονικά τα θέματα πριν αποφασίσει.
• Επιδιώκει συνεργασίες.
• Αναζητά την ενημέρωση-πληροφόρηση.

Συμπεράσματα από την έρευνα που διεξήγαγε η Ομάδα Έρευνας του Πανεπιστημίου Πειραιά για την Επιχειρηματικότητα στον αγροτικό τομέα, υπό τη διεύθυνση του καθηγητή κ. Ιωσήφ Χασίδ, για το προφίλ του Έλληνα επιχειρηματία αγρότη.
Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013 21:29

Food Art 2

Ο φωτογράφος Carl Warner χρησιμοποιεί κομμάτια φαγητού, για τη δημιουργία απίστευτα ρεαλιστικών και περίπλοκων σκηνών. Σωροί ψωμιού μεταμορφώνονται σε βραχώδη βουνά, αγγούρια μιμούνται το σχήμα κορμών δέντρων, και τα φύλλα των λάχανων αναπαριστούν το φύλλωμα. Ο Warner και η ομάδα του με υπομονή και σχολαστικότητα συναρμολογούν τα μαγειρικά υλικά κομμάτι κομμάτι πάνω σε ένα τραπέζι, δημιουργώντας αναπαραστάσεις φημισμένων μνημείων, όπως τα Ταζ Μαχάλ και το Σινικό Τείχος, ανθρώπινες φιγούρες να περιφέρονται, από οδηγούς γόνδολας μέχρι καουμπόηδες, και απέραντα τοπία, από τον ορίζοντα του Λονδίνου μέχρι αχανείς ερήμους.


-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-


-


-


-


-

-


-

-

-

-

-






Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013 18:25

Κήποι υψηλής τεχνολογίας

Πρόκειται για έναν κήπο με βότανα που θα ανθίσει ακόμα και στον πάγκο του υπολογιστή σας σχεδόν χωρίς καμία βοήθεια. Όλα είναι δυνατά χάρη σε ένα σύστημα ενσωματωμένο σε χαμηλά watt και ειδικά δοχεία σπόρων, καθώς και ένα υλικό που λειτουργεί ως υποκατάστατο του εδάφους, ως το μέσο ανάπτυξής τους, ένα νανοϋλικό σχεδιασμένο να παρέχει στις ρίζες κάθε φυτού τη σωστή ποσότητα οξυγόνου, νερού, και τα θρεπτικά συστατικά ανά πάσα στιγμή.

Κάθε εξέδρα είναι εξοπλισμένη με τρία διαμερίσματα για την ταυτόχρονη καλλιέργεια διαφορετικών ειδών βοτάνων και φυτών, όπως ο βασιλικός, το θυμάρι, το λεμονόχορτο, η μέντα, οι πιπεριές τσίλι και οι μίνι ντομάτες. Απλά γεμίστε τη δεξαμενή νερού, συνδέστε το και αφήστε το να κάνει τα μαγικά του. Θα έχετε φρέσκα και νόστιμα βότανα για 3-5 μήνες, οπότε είναι καλύτερα να αντικαταστήσετε τα δοχεία και να επαναλάβετε τη διαδικασία.